19 Jun, 20:40, 383 x viewed

Er blijken scherpe grenzen te bestaan in mijn volwassen leven. Die vallen in de praktijk niet zozeer samen met verjaardagen, maar worden veel meer uitgedrukt in gebeurtenissen.
De eerste keer dat er ‘mevrouw’ tegen me werd gezegd dateert intussen alweer van erg lang geleden. Zo lang zelfs, dat ik me de schuldige niet meer kan herinneren.
Het was geloof ik vlak na mijn dertigste dat ik het, na een paar jaar ‘thuis zitten met de kinderen’ weer tijd vond worden om weer eens te gaan dansen. Samen met wat vriendinnen toog ik op een zaterdagavond naar een plaats waar dat kon. Niet alleen de muziek was behoorlijk veranderd; ik constateerde ook dat de aanwezige mannen allemaal wel erg jong waren geworden. Gelukkig was het er donker en vielen we niet erg op.
Een paar jaar lang leek alles gewoon tot ineens de derde man op een rij uit mijn vriendenkring op motorrijles ging: “Om files te vermijden”. Dat verbaasde me wat, omdat men jarenlang in dezelfde files had gestaan. “Acht kilometer voor de Coentunnel” en “al om zes uur 's ochtends vertrokken want dan kan ik zo doorrijden” gaf dus ineens geen status meer. Motorrijden doet men sinds het behalen van het felbegeerde rijbewijs overigens ook op zonnige zondagen en ik mag best een keer mee.
Een kennis werd vijftig. Toen ik hem tegenkwam op straat had hij een tijdschrift onder zijn arm. “Heb je het nog gevierd” vroeg ik. “Mijn dochter vond dat het moest” zei hij met een zuur gezicht. Op kantoor had men vanwege zijn verjaardag ook aandacht aan hem besteed. Niet op die manier die hij graag wilde. Men vond hem te oud voor gymschoenen en het hippe jasje dat hij droeg vond men ook meer iets voor twintigers. "Wat heb je daar” vroeg ik, om de aandacht wat af te leiden, wijzend op het tijdschrift onder zijn arm. Het bleek een autoblaadje. Hij dacht over de aanschaf van een cabriolet.
Een tijdje later wilde ik wat afspreken met een vriend. Hij wilde thuis, ik uit. “Aaaah toe……, hoezo” zeurde ik. “Kom liever bij me langs” zei hij op geheimzinnige toon “ik kan de deur niet uit”. In plaats van een sensationele onthulling keek ik bij hem thuis aangekomen naar zijn hoofd vol blauwe plekken. Het bleek een poging tot haarimplantaten en het resultaat was in ieder geval of een week binnen zitten, of een muts voor hele dagen.
Niet lang daarna gebeurde er iets dat me persoonlijk trof. Tijdens een vakantie vond ik op mijn donkerblauwe strandhanddoek een grijze haar die alleen uit mijn eigen hoofd gevallen kon zijn. ‘Haren verven’ bleek in mijn leven veel dichterbij dan ik dacht. Daar gingen mijn vrije zaterdagen; ik zag een toekomst voor me met iedere zes weken urenlange verveling bij de kapper. Er bleek overigens nog iets veel ergers dan dat. Dat ontdekte ik een jaar of twee later tijdens de kennismaking met mijn nieuwe buurjongen van zes. Stralend bekeek hij me en zei “ik weet wat er met jou is……….jij krijgt een baby”. Verbijsterd droop ik af en bekeek mezelf van alle kanten in de spiegel. Haren verven bij de kapper kon nog worden uitgesteld. Als ik voor zwanger kon worden aangezien viel het met mijn hoofd blijkbaar nog wel mee. Mijn schijnzwangerschap was het startschot voor een nieuw ding in mijn bestaan: de sportschool. Met lood in mijn aerobic schoenen nam ik plaats tussen vooral twintigers en wat vrouwen van, zoals dat mooi heet ‘mijn leeftijd’. Een uitdrukking die je pas na je veertigste gaat bezigen overigens.
Met mijn omgeving gebeurt intussen hetzelfde. Dat mijn vriendinnen en vrouwelijke collega’s aan de lijn doen ben ik van ze gewend. Een deel van hen is er overigens mee opgehouden. “Ik ben veertig en ik mag best iets dikker” hoor ik tegenwoordig steeds vaker. Dat Sonja Bakker bestaat en waarom ze zo bekend is weet ik desondanks toch. Niet van een vriendin maar van een man. Af en toe gaat hij nog wel mee naar de kroeg. Daar drinkt hij geen bier, maar calorieën, en de prijs is dat hij zijn avondeten moet laten staan.
Afgelopen week ging ik naar een vriendin die ik niet vaak zie. Haar man, Kees, stond bij aankomst op het punt om weg te gaan. ”Jij bent niet veel veranderd” zei hij, op een toon en met een gezicht alsof dat wel zo had moeten zijn. “Zie je iets aan me” vroeg ze verlangend toen hij weg was. Ik keek en keek maar zag niks anders dan een wakkere blik. “Je ziet er uitgerust uit” zei ik. “Oogleden gelift” zei ze. Een operatie die heel wat voeten in de aarde had om ‘m vergoed te krijgen begreep ik tijdens de maaltijd, maar uiteindelijk was het allemaal gelukt. Na een weekje zonnebril keek ze weer fris de wereld in. Aan het einde van de avond kwam Kees weer thuis. Nuchter, en veel eerder dan ik van hem gewend was. Hij zuchtte en toen hij ging zitten zag ik dat dat hem moeite kostte. Bij wijze van uitleg noemde hij zijn leeftijd. We raakten in gesprek en toen bleek dat hij het een en ander mankeerde. Toen we zijn kwalen gehad hadden vroeg hij “ben jij nog helemaal gezond”. “Jahaaaa” zei ik, geschrokken van het onderwerp dat in mijn leven nog nooit op die manier aan de orde was gesteld. Mijn vriendin begon in allerijl over haar grijze haren. Opgelucht omdat we het over iets anders konden hebben keken we naar de onschuldige verandering op haar hoofd.